Gertrud Jetten in de spotlights

Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd van Gertrud Jetten

Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd van Gertrud Jetten

In de rubriek Auteur in de spotlights staat om de twee weken een auteur of andere creatieveling in ‘the spotlights’. Hierdoor leer jij de auteur/illustrator beter kennen.

Deze week in de spotlights: Gertrud Jetten

Korte introductie
Gertrud Jetten: Zolang ik me kan herinneren, ben ik gek op paarden en op boeken. Een combinatie van die twee is natuurlijk helemaal super! Na de kunstacademie ben ik gaan schrijven voor paardentijdschriften en maakte ik zelf de foto’s voor mijn artikelen. Daarna werd ik redacteur en uitgever van vakboeken over paarden. En sinds een jaar of tien schrijf ik kinderboeken. Ook over paarden! En over kinderen natuurlijk…

Ik woon in Hilvarenbeek, ben getrouwd, heb een dochter die op het conservatorium zit in Utrecht en ben nog steeds in hart en nieren paardengek. In een vorig leven was ik een paard, denk ik. Op dit moment heb ik een paard: een IJslandse merrie, genaamd Flicka. Ik ga vaak met haar wandelen of zit bij haar en haar vriendinnen in de wei, paard te zijn.

Kinderboekenschrijfster Gertrud Jetten

Gertrud Jetten Foto Rosa van Walbeek

Als ik een autobiografie van mijn leven zou schrijven, dan zou die heten… Geen idee. Het bedenken van een titel vind ik zo ongeveer het moeilijkste wat er is. Ik laat het dan ook altijd met veel plezier over aan Kluitman. Dus als die autobiografie er ooit komt, mag de uitgever de titel bedenken.

Mijn raarste eigenschap is… Als ik de was heb opgevouwen, breng ik de mand naar boven en zet die op een stoel, op maar een meter afstand van de kleerkast. In plaats van alles meteen in de kast te leggen – een werkje van nog geen vijf minuten – laat ik die mand daar soms wel twee weken staan. Al die tijd staat het ding vreselijk in de weg en haal ik er elke dag uit wat ik nodig heb. Tja.

 

 

Ik heb het stopwoordje… O dear, o dear. Klinkt geweldig en is voor bijna elke situatie te gebruiken.

En het woord dat ik mooi/speciaal vind is… Ik ben al een tijdje verslaafd aan de Engelse serie Droomhuis in de zon. Dat komt vooral door de presentatrice Jamine Harmen. Als zij het woord ‘property’ uitspreekt, of: ‘kitchen diner’ (geweldig woord!), word ik helemaal week.

Een ander woord dat ik prachtig vind, is Lokkadís (spreek uit als Lókkadies). Dat is IJslands en betekent ‘fee met de mooie haren’. Als ik ooit nog een merrieveulen fok, ga ik het Lokkadís noemen. Tenzij ze alleen maar een paar sprietjes op haar voorhoofd heeft natuurlijk…

Mijn favoriete quote is… ‘Het weer is goed, waren de mensen maar beter.’ De uitdrukking komt van mijn moeder en ze zei het in het Limburgs met een Duitse tongval. Dat klinkt ongeveer zo: ut wèr is goot, ware de luu mèr bèter. Eerlijk gezegd begrijp ik nog steeds niet precies wat ze ermee bedoelde. Maar in elk geval betekent het dat het weer altijd goed is, maakt niet uit of het regent, sneeuwt of dat de zon schijnt. Daar ben ik het helemaal mee eens! Ik heb een hekel aan gezeur over het weer.

Het tweede deel snap ik nog steeds niet helemaal. Zijn de mensen zo slecht? Is het weer altijd beter dan de mensen? Mijn moeder is al meer dan vijftien jaar dood, dus ik kan het haar niet meer vragen.

Maar ik citeer haar regelmatig. Dan bedoel ik dat je de dingen moet nemen zoals ze zijn en dat je onaardige mensen maar het beste kunt negeren…

Gertrud Jetten schrijft voor kluitman kinderboeken over paarden

Gertrud Jetten schrijft voor kluitman kinderboeken over paarden

Momenteel lees ik in het boek…
Vroeger las ik altijd. Alles, van kinderboeken tot reclamefolders. Tegenwoordig doe ik het wat rustiger aan. Er wonen zo veel boeken in mijn hoofd dat die van anderen er soms nog maar moeilijk bij kunnen, zeker als ik aan het schrijven ben. Maar als dat niet zo is, ligt er altijd wel een stapel kinderboeken. Het laatste kinderboek dat ik heb gelezen, is: Hap! van Carl Hiaasen. Erg grappig!

Een heel ander boek dat ik nu aan het lezen ben, is Feet first: Barefoot Performance and Hoof Rehabilitation, over paardenhoeven. Ik vind hoeven het meest interessante en intrigerende onderdeel van een paard. (Misschien is dat iets genetisch – mijn opa was hoefsmid.) Al jaren houd ik zelf de hoeven van mijn paarden bij. Volgens mijn hoefsmid kan ik altijd nog hoefsmid worden als het schrijven niet meer lukt 🙂 .

Mijn favoriete kinderboek is… Dat is een onmogelijke vraag. Er zijn zo veel mooie boeken! Hier komen er een paar: Op een morgen stond ze daar van Per Nilsson, The double Shadow van Sally Gardner, Ik en de rovers van Siri Kolu, Het rampzalige verhaal van jou en mij van Jess Rothenberg, Boy 7 van Mirjam Mous, Mijn bijzonder rare week met Tess van Anna Woltz en Hart van inkt van Cornelia Funke. O, en ook Per ongelukt! van Simon van der Geest vind ik prachtig.

Mijn favoriete boekomslag is van het boek… Dat is het omslag van een van mijn eigen boeken, namelijk Vertrouwen in je paard. Dat is zo vrolijk en goed getekend dat ik er helemaal verliefd op ben! Ina Hallemans heeft al vijftien boeken van mij geïllustreerd en doet dat altijd weer even goed.

Ook het omslag dat Katrien Van Schuylenbergh heeft gemaakt van Jip de mus, mijn AVI-boekje, vind ik fantastisch!

Als ik nog maar één boek mocht lezen voor de rest van mijn leven, dan zou ik kiezen voor het boek… Ik heb me vaak afgevraagd welke muziek ik zou uitkiezen als iemand mij deze vraag zou stellen, dus dat vertel ik eerst. Na heel lang nadenken is het De vijfde Symfonie geworden van Gustav Mahler. In dat stuk zit alles. En bovendien is de muziek zo verrassend en zo bijzonder dat hij hopelijk nooit gaat vervelen.

Maar goed, de vraag was welk bóék ik uit zou kiezen. Ik denk een boek met gedichten van allerlei dichters. Dan hoef ik me nooit meer te vervelen. Elk gedicht is immers een roman die je zelf af kunt schrijven in je hoofd. Ideaal dus als je er de rest van je leven mee moet doen! Want het leven wordt oersaai zonder boeken…

Einde en begin. Verzamelde Gedichten van Wislawa Szymborska zou ook een goede kans maken. In haar gedichten staat elk woord op de goede plaats en kan geen enkel woord weg. Vaak hebben haar gedichten een heel verrassende invalshoek.

Als ik iemand uit mocht kiezen als mijn mentor, dan zou ik kiezen voor… Misschien zou ik wel kiezen voor een musicus in plaats van een schrijver. Iemand die elke noot een betekenis en emotie geeft en tegelijkertijd de grote lijnen goed neerzet en een goed verhaal vertelt. Die musicus zou de violiste Janine Jansen kunnen zijn. Of de pianist Menahem Pressler – alles wat hij speelt, is pure poëzie.

En als ik toch een schrijver zou kiezen, dan een dichter. Wislawa Szymborska bijvoorbeeld, of Jorge Luis Borges. Helaas zijn ze allebei dood. Is dat een probleem?

Deze maand verscheen Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd van Gertrud Jetten.

Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd van Gertrud Jetten

Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd van Gertrud Jetten

Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd
Prachtig verhaal over verlies, familie en liefde.
Het leven van Isa staat plotseling helemaal op z’n kop. Alles waar ze van houdt, lijkt ze zomaar opeens kwijt te raken: de gezellige boerderij van haar oma, de paarden waar Isa zo gek op is, en Omi zelf, op wie ze altijd kon rekenen.
Isa wil het liefst troost zoeken bij dat ene paard waarmee ze een bijzondere band voelt: Randalin. Maar ook die lijkt haar te worden afgenomen. Voor Isa goed en wel beseft wat er gebeurt, reist ze met haar oma door het wilde, ongerepte IJsland, op zoek naar een geheim uit oma’s verleden.
Maar is haar oma nog wel in staat om een dergelijke reis te maken? Zullen ze vinden wat ze zoeken? En hoe zal Isa’s leven eruitzien als ze thuiskomen?

  • Reacties