Cheese blog van Tonja Elbers

Cheese!

Het was mooi weer en de herfstkleuren waren zo mooi dat je er stil van werd. (Het is herfst nu ik deze column schrijf. Als-ie uitkomt, zijn het lentekleuren. Ook mooi…)
Dus wat doe je dan met je liefde van je leven? Natuurlijk, een boswandeling maken.
Het was druk in het bos, iedereen wilde genieten van de mooie najaarsnatuur (voorjaarsnatuur). Siep, mijn hond, was helemaal door het dolle heen door de knisperende blaadjes (eh… sneeuwklokjes, al knisperen die niet…) en de andere hondjes. Hij stoof alle kanten op.
En toen stonden we midden in het prachtige bos en bedacht ik toch maar weer even hoeveel geluk ik nu weer heb, met zo’n lief vriendje en leuke hond op zo’n mooie plek. Dus dat moment wilde ik vastleggen. Heel veel mensen willen mooie momenten vastleggen, dus daar is niks geks aan. En het maakt niets uit dat ik die foto echt nooit meer ga terugkijken, want het gaat om het gevoel dat ik een geluksmomentje heb vastgelegd, wat ik als het nodig mocht zijn, nog kan bekijken als ik ooit even niet zo lekker in mijn vel zit.
Gelukkig zaten er twee meisjes op een bankje vlak bij ons, want ik wilde geen selfie maar een totaalshot, zodat de mooie herfstkleuren er ook op zouden komen. Ik liep naar een van de meisjes toe. Ze was denk ik zes- of zeventien.
‘Hoi. Wil jij even een foto van mij en mijn vriendje nemen?’ vroeg ik.
Ik stak mijn mobiel uit.
Het meisje begon heel erg te giechelen en keek naar het andere meisje. Het duurde een tijdje voordat ze mijn mobiel aanpakte. Ik vroeg me af of ik zo’n gekke vraag had gesteld.
‘Is het een rare vraag?’ wilde ik toch even weten.
Het meisje giechelde opnieuw en keek weer naar het andere meisje. ‘Nee, maar ik ben er niet goed in,’ zei ze. Ik knikte en ging naast mijn lekkere mannetje staan.
We lachten breeduit naar de camera.
Het meisje nam een foto en gaf me mijn mobiel terug.
We liepen weer verder. Ondertussen keek ik naar de foto. Nou, voor iemand die niet goed is in fotos maken, zag hij er nog best redelijk uit: we stonden netjes in het midden van het beeldscherm, het beeld was scherp en ik zag geen vingertopje dat ze per ongeluk voor de lens had gehouden. Prima foto.
Ik borg mijn mobiel op.
Toch wel raar eigenlijk dat ze zei dat ze er niet goed in was. Een foto maken met een mobiel in 2015 (ja, 2016. I know) is niet echt lastig. Je houdt je mobiel omhoog en tikt op het beeldscherm. Maar ja, ze is zestien of zeventien en dan ben je altijd over alles onzeker.
Ik kon het meisje maar niet uit mijn hoofd zetten. Als ze zichzelf hier al niet goed in vindt, waar ben ik dan wel niet allemaal slecht in? Koken, stijldansen, hardlopen, dansen, foto’s maken, columns en zelfs boeken schrijven: ik doe het allemaal met heel veel plezier, maar ik ben er echt niet de beste in en dat ga ik ook niet worden.
Ik hoop dat dat meisje net zo’n lief vriendje vindt als ik heb.

Tonja Elbers