Gertrud Jetten

Mijn eerste herinnering, is aan ons zwarte werkpaard Max waar mijn vader mij bovenop zette. Ik was toen een jaar of drie. Max werd gebruikt in de boom- en rozenkwekerij van mijn ouders. Het was een heel lief, vriendelijk paard. Helaas werd Max niet lang daarna verkocht. In zijn plaats kwam een trekker, maar die was natuurlijk lang niet zo leuk! Mijn liefde voor paarden is sinds Max nooit meer overgegaan. Aangezien mijn vader geen paard meer wilde kopen, was ik altijd bij onze buren te vinden. Zij hadden verschillende paarden en pony’s, en konden wel wat hulp gebruiken. Ook ging ik vaak naar de manege in ons dorp.
Ik ben opgegroeid in Reuver, een klein dorpje in Limburg tussen de Maas en de Duitse grens. Mijn opa en oma waren Duits, en ik ben vernoemd naar mijn oma. Mijn naam spreek je uit als Gertroed. Eigenlijk wilde ik het liefst leren hoe je schrijfster moest worden, maar daarvoor was er geen school. Na het vwo ben ik daarom maar Nederlands gaan studeren, maar ik vond er niets aan. Daarna ben ik naar de kunstacademie gegaan. Die heb ik niet af kunnen maken omdat ik allergisch werd voor houtstof. Omdat ik eigenlijk het liefste iets wilde doen met paarden en schrijven, heb ik een brief gestuurd aan het tijdschrift De Hoefslag met de vraag of ik voor hen kon gaan werken. Dat kon gelukkig! In de jaren daarna schreef ik heel veel artikelen, waaronder een serie over bitten.

Eerst onderzoek dan schrijven

Om die serie te kunnen schrijven, heb ik allerlei soorten bitten uitgeprobeerd en op heel veel verschillende paarden gereden. Het was geweldig om op een heel goed getraind westernpaard te mogen rijden; ik hoefde maar iets te dénken en het gebeurde. De artikelen zijn later uitgegeven als boek: Het paard, het bit en de ruiter. Daarna vroeg de directeur van die uitgeverij of ik niet voor hen wilde komen werken. Dat wilde ik heel graag! Ik heb toen paardenboeken vertaald en schrijvers geholpen met schrijven van hun boek. Ook kreeg ik heel veel boeken uit het buitenland om te bekijken of die geschikt waren om in het Nederlands te vertalen. Het waren allemaal informatieve boeken over paarden, bijvoorbeeld over de verzorging, dressuur, rijden, springen… Van alles. Na een aantal jaren ben ik samen met een paar mensen een eigen uitgeverij begonnen: Forte Uitgevers. Toen we stopten met het uitgeven van paardenboeken, ben ik kinderboeken gaan schrijven. Over pony’s natuurlijk!

Al vroeg was ik geïnteresseerd in allerlei rassen en rijstijlen. Toen ik jong was, had je nog geen internet en ging alles per post. Het was een hele belevenis toen er een pakket uit Amerika binnen kwam met plaatjes van Quarter Horses en westernrijden.

Gangenpaarden

Ik las ook veel Duitse boeken en raakte helemaal gefascineerd door paarden met bijzondere gangen. Al snel droomde ik van een ijslander die kon tölten. Op mijn elfde ben ik begonnen met sparen voor een eigen paard en op mijn 25e was het eindelijk zover: ik kocht Digur, een voskleurige ijslanderruin. Digur heb ik toen na een jaar weer verkocht, omdat we toch niet zo goed bij elkaar pasten. In die tijd kon ik een prachtige ijslandse palominomerrie in bruikleen krijgen: Gydja. Ze was dol op aandacht en erg schrikachtig. Ik was helemaal gek op haar en na heel veel zeuren bij de eigenaar mocht ik haar uiteindelijk kopen. Ze is bijna twintig jaar bij me geweest en een paar jaar geleden dood gegaan. Ik mis haar nog steeds. Goldy (De gouden pony) is geïnspireerd op Gydja.

Manege de Zonnehoeve

Ook andere pony’s van De Zonnehoeve zijn gebaseerd op pony’s die ik gehad heb. Rakki bijvoorbeeld. Hij lijkt sprekend op Garpur, een vosbonte ijslanderruin. Garpur zag er heel speciaal uit: hij had een roodbruin hoofd met een grote bles en de rest van zijn lichaam was wit. Behalve een vlek op zijn linkerbil, die uitliep in zijn staart. Garpur was altijd aan het spelen met de andere ruinen, maar als ik wilde rijden had hij geen zin. Garpur is uiteindelijk verkocht aan de vriendin van een vriendin en is daar heel oud geworden.

Een paar jaar geleden kocht ik een wildkleurige IJslandse merrie, Fjara. Fjara hield vooral van eten, net zoals Assa, de ijslander van Carolien. Ze was heel verstandig en een echte leidster van de kudde. Uiteindelijk is Fjara als fokmerrie verkocht aan een stoeterij in Groningen en heeft daar een heerlijk leven.

Andere pony’s van De Zonnehoeve zijn een combinatie van allerlei pony’s die ik gekend heb. Zo lijkt Jacco wel wat op de zwarte shetlander van de buren waar ik op probeerde te rijden. Of ze net als Jacco droomde van racen in een marathon, weet ik niet. Sommige pony’s, zoals bijvoorbeeld Romario, zijn gewoon helemaal verzonnen.

Mr Darcy

Ook had ik een Dartmoorpony, Mister Darcy. Hij was een zoon van de Dartmoorpony merrie Priska, die van mijn dochter was. Mister Darcy was donkerbruin. Het was een ondeugende en aanhankelijke pony. Wie weet wat voor verhalen ik nog over hem kan verzinnen…

Ik ben getrouwd met Coen en heb een dochter, Rosa. We hebben twee honden: Pippi de dwergschnauzer en Bartje het vlinderhondje. Ook heb ik een tropisch aquarium en komen er elke dag heel veel vogels in onze tuin. Wij wonen in Hilvarenbeek. Dat is een dorp in Noord-Brabant, vlak bij de Belgische grens.

Meer informatie over Gertrud en haar boeken kun je vinden op www.gertrudjetten.nl


Gertrud Jetten Boeken Bekijk alle boeken
  • Nieuws

Deze website gebruikt cookies om de beste online ervaring te creëren. Ga akkoord door op de 'Accepteer' knop te klikken.