Blog Vroeger

Vroeger was alles veel beter. Ik zweer het.
Ik was nog helemaal gezond, zonder handicaps, sportief, vrolijk, slim, mooi, grappig. Ik had heel veel vrienden en was een van de populairsten van de klas, zelfs van de school.
Maar toen werd ik acht en kreeg ik hoofdpijn, en werd mijn hersentumor ontdekt.
Daaraan werd ik heel zwaar geopereerd toen ik negen en elf was.
Mijn hersenoperaties veranderden alles. Ik werd het buitenbeentje van de klas, kon moeilijker leren, mijn uiterlijk werd anders, ik werd slecht in gym, werd snel moe en moest naar bijles.
In de loop van de jaren krabbelde ik toch op en toen ik 18 was, had ik alsnog een hele mooie toekomst gepland… En toen kreeg ik verdomme een hersenbloeding en werd ik slechthorend (meer daarover in mijn volgende boek ).
Anyhow, weer al mijn toekomstdromen naar de knoppen. Daarna kreeg ik het pas echt zwaar. Ik wilde me niet meer aanpassen aan mijn handicaps. Een hele tijd was ik echt heel erg verdrietig. Zelfs depressief.
Maar met heel veel liefde, psychische hulp en chocola ben ik mijn nieuwe situatie toch gaan accepteren. Ik heb er maar het beste van gemaakt.
Ik heb dromen, vrienden, hobby’s en gewoonten verloren. Maar, ik heb er ook weer veel voor teruggekregen; het heeft me bovendien supersterk gemaakt.
Juist door die enorme klap zie ik veel meer dan daarvoor en geniet ik meer van pure dingen. ( Dat geldt overigens niet voor chocola. )
Als klap op de vuurpijl heb ik mijn heerlijke, perfecte, pure mannetje gevonden. Hem had ik anders misschien wel over het hoofd gezien, en anders de waarde van ware liefde.
Ik denk echt dat je uit elke tegenslag iets moois kunt halen.
Maar wel met liefde erbij…
En (psychische) hulp.
En melkchocola.
Tonja Elbers

  • Reacties