De Stoute Heks en de redding van St. Maarten

Sawa en LeonieDe Stoute Heks en de redding van St. Maarten een verhaal van Sawa Bomhof (7) – met een beetje hulp van haar moeder

Dit verhaal kregen we ingestuurd via de mail van een van onze website bezoekers. Met een mooie tekening erbij! Dat willen we iedereen laten lezen.

Een verhaal over Sint Maarten! Zowel het eiland met de stormen als het lampionenfeest op 11 november in (veelal) Noord-Nederland

Lizia, de stoute heks, had de koude buitentemperatuur in het doosje gedaan. Bliksem en donder, hagel en storm zou ze nu gaan verzamelen in haar onweerskistje. “Hahahaha”, lachte ze gemeen. Dit zou ze loslaten op 11 november op het feest van St. Maarten, zodat de kinderen het feest niet konden vieren.

Lizia had altijd al een hekel gehad aan St. Maarten, steeds die deurbel, daar hield ze gewoon helemaal niet van. Ze hield van rust. Sarah, haar oude klasgenootje en een goede heks, wist dat al honderd jaar. Elk jaar weer moest ze Lizia goed in de gaten houden anders zou ze het feest verpesten. Stiekem was Sarah ‘s nachts naar Lizia ’s huis gegaan om af te luisteren. Ze praat namelijk in haar slaap. En zo kwam Sarah achter het gemene plannetje van Lizia.

Sarah had een super-idee bedacht om de heks te dwarsbomen. Nadat Sarah wist van de plannen van Lizia was ze de nacht erna direct weer naar Lizia toe gegaan en had ze influisterpoeder over haar heen geblazen. Sarah had Lizia ingefluisterd om ook alle stormen van Sint-Maarten te halen. Zodat het daar weer wat rustiger zou worden en de kinderen, mensen en dieren weer veilig zouden zijn. Ze vond het zo erg wat daar was gebeurd.

Lizia vloog weg op haar bezem. Ze had gehoord dat er hevige stormen waren op het eiland Sint-Maarten en die ging ze vangen. Alle tornado’s en orkanen wilde ze hebben. Nadat ze alle stormen van Sint-Maarten had gevangen vloog ze door naar Amerika; ook daar was storm op komst had ze gezien op het jeugdjournaal. Ze zag deze storm nog net op tijd en deed de storm met toverkracht in haar onweerskistje. Met alle stormen, hagel, donder en bliksem in haar kistje vloog ze nog net op tijd naar huis. Het was 10 november en een dag voor St. Maarten.

Nu zat al die vreselijke storm in Lizia’s onweerskistje en moest Sarah snel een plan verzinnen zodat dat kistje nooit open zou gaan.

Sarah stuurde haar lieve draakje Lisselot naar Lizia toe om het onweerskistje af te pakken. Daar aangekomen trof Lisselot de gemene draak Vuurspuw aan, die op het kistje moest passen. Vuurspuw was gemeen en groot en sterk. Lisselot verzamelde al haar moed. Er volgde een groot gevecht. De hemel donderde van het brullen van de draken, hun staarten schoten als bliksemflitsen door de lucht, de draken achtervolgden elkaar. Heel Nederland zag de bliksemflitsen en hoorde de enorme onweersbui. Maar zij wisten niet wat er echt aan de hand was.

Vuurspuw was te sterk voor Lisselot. Stoute Vuurspuw had haar geraakt. Ineens hoorde Lisselot een bijna onhoorbaar gezang, het was Sarah! Sarah kwam haar te hulp. Sarah verzamelde met haar gezang alle wolken en zei:

Alle spreuken bij elkaar,
Alle kleuren bij elkaar
Toverspikkels ,Toverkruid
Hier een wolkendraak als Lisselot
Ze ziet er net zo uit

En daar steeg ze op. Uit alle kleuren van de regenboog verscheen een prachtige wolkendraak. Precies zoals Lisselot. En de wolkendraak vloog recht op Vuurspuw af.

Vuurspuw schrok, Lisselot was toch gewond? Deze draak was dat niet, deze danste, vrolijk en fit. Vuurspuw krabde zichzelf eens op zijn bol. Per ongeluk liet hij daarbij het onweerskistje vallen. Hij zou haar wel weer een kopje kleiner maken. Met woest gebrul vloog Vuurspuw op de wolkendraak af. Maar hoeveel vuur hij ook spoog, hij raakte de draak niet. Wolken zijn gemaakt van water en vuur en vlammen gaan dan direct uit.

Terwijl Vuurspuw zichzelf helemaal uitputte om de wolkendraak te raken met zijn vlammen stond Lisselot op met haar laatste krachten en vloog naar het onweerskistje die Vuurspuw had laten vallen toen hij zich op zijn bol krabde. Ze pakte het kistje op en vloog snel naar Sarah.

Toen de zoveelste vlam doofde in de wolkendraak besloot Vuurspuw de wolkendraak dan maar zelf te vangen met zijn klauwen, maar elke keer als hij de wolkendraak wilde pakken had hij mist in zijn handen, pluizige witte wolken. Die eigenlijk best lekker fris roken vond Vuurspuw. En ook zagen ze er erg lekker uit, net zoals toefjes slagroom. De wolkendraak was betoverd met vergeetpoeder. Vuurspuw vergat helemaal dat hij aan het vechten was en nam een frisse douche in de wolken en likte aan de wolkenroom. Na een paar minuten kreeg hij ineens door dat hij was beetgenomen en voelde in zijn zak, waar het onweerskistje hoorde te zitten. Maar het kistje was weg, zijn zak was leeg. Met een woeste brul snapte hij ineens wat er was gebeurd, en hij vloog achter de echte Lisselot aan. Die net op tijd was aangekomen bij Sarah. Sarah opende het kistje een piepklein beetje en zei:

Stoute Vuurspuw, Stoute Vuurspuw
Simsalabim, het kistje ga je in

En daar werd Vuurspuw door een slurfje van een tornado het kistje ingezogen.

St. Maarten was gered. Het feest kon beginnen. Lizia was erg boos dat het was mislukt, maar kon zo snel niks meer bedenken. Sarah had ook wel een beetje medelijden met haar oude klasgenootje. Ze kocht een paar goede oordoppen en gaf die aan Lizia, zodat ze de deurbel niet hoefde te horen.

En Vuurspuw? Ook hij mocht uit het kistje. Op één voorwaarde: Dat hij het onweersdoosje vol stormen, kou, regen en wind, naar de stormplaneet Jupiter zou brengen. Daarna mocht Vuurspuw terugkomen en lampionnetje lopen met Lisselot. Hij beloofde dat hij Lisselot nooit meer pijn zou doen en ijsjes voor haar zou kopen. Ze maakten mooie lampionnetjes van heksensnoeten. Eén met Sarah en één met Lizia haar snoet.

Samen liepen ze langs de deuren en de mensen schrokken zich een hoedje van de twee lampionnetje-lopende draken. Als ze zongen moesten alle mensen hun oren dicht doen, want ze waren nog helemaal schor van hun ruzie en het klonk echt vreselijk. Maar de mensen moesten er wel erg om lachen en gaven hun heel veel lekkers.

verhaal sawa bomhof sint maarten

  • Reacties