Hoe het begon

Het nieuwste boek van Gertrud Jetten Hoe niemand mij geloofde en ik bijna alles verloor ligt deze maand in de boekhandel. Een prachtig verhaal over verraad en vertrouwen. Gertrud blogt de komende weken voor Kluitman over het schrijfproces, inspiratie en haar nieuwste boek.
Hoe niemand mij geloofde en ik bijna alles verloor het nieuwste boek van Gertrud Jetten
Een paar jaar geleden las ik een topic op het bekende paardenforum Bokt. Het ging over een meisje dat raad vroeg omdat ze lastiggevallen werd door de eigenaar van het paard waar ze op reed.
Ik scrolde het topic door en ontdekte dat zij niet de enige was die zoiets overkwam. Het schuldgevoel, de verwarring en de schaamte van de meisjes raakten me erg.
Ik dacht aan mezelf toen ik een jaar of veertien was. Ik was gek op paarden en mocht geen eigen paard van mijn ouders. Gelukkig had onze buurman paarden. We hadden de aardigste en liefste buurman die je je voor kunt stellen, dus er is nooit iets vervelends gebeurd –maar het had makkelijk gekund.
Want net als de meisjes van nu, had ik er bijna alles voor over om mijn verzorgpaard niet kwijt te raken. En net als ik toen, zijn meisjes die van hun paard houden ontzettend kwetsbaar.

Ik begon me te verdiepen in seksueel misbruik en ontdekte dat er voorwaarden nodig zijn om dat te laten gebeuren. Ouders die weinig tijd hebben bijvoorbeeld, en een eigenaar die goed bekend staat en/of de ouders goed kent. Een pony die wat mankeert, zodat het meisje er wel elke dag naartoe móét, helpt ook mee. En misschien nog wel het belangrijkste: de eigenaar dreigt dat de pony verkocht wordt als het meisje niet meer komt of niet meer voor de pony zorgt.
Beetje bij beetje kwam ik op het idee om een boek over dit onderwerp te schrijven. Ik werkte het uit en legde het voor aan mijn redacteur en de uitgever bij uitgeverij Kluitman. Zij waren meteen enthousiast, dus ging ik snel aan het werk.
Tijdens het schrijven leef ik me altijd in in de hoofdpersonen, maar nu nog meer dan anders. Ik had verschrikkelijk te doen met Iris en ik haatte Erik. Ik haatte hem zo erg dat ik op het punt heb gestaan om ermee te stoppen.
Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Een van de redenen waarom ik ermee door wilde gaan, was omdat ik meisjes de boodschap mee wil geven dat schunnige opmerkingen niet normaal zijn. En dat het ook niet normaal is als een man of jongen tegen je aan schuurt of zogenaamd per ongeluk tegen je aan botst. En al zeker niet dat hij je probeert te zoenen!
Tijdens het schrijven vertelde ik aan mijn vriendinnen waar ik mee bezig was. Tot mijn verbijstering vertelden vier vriendinnen dat hun dit was overkomen – iets wat ik helemaal niet wist en iets wat ze soms hun hele leven voor zich hadden gehouden. Dat motiveerde me nog meer.

Toen de eerste versie van het boek af was, had ik overleg met mijn redacteur. Ze vond het heel goed, maar wilde dat ik Erik nog boosaardiger zou maken. Ook wilde ze graag dat ik Iris naar een psycholoog zou laten gaan.
Poeh, dat was moeilijk! Ik heb vreselijk geworsteld met Erik. Ik heb hem nog akeliger gemaakt, en hem dingen laten zeggen en doen die ik nauwelijks op kon schrijven, zo naar vond ik het.
De gesprekken met de psycholoog waren juist fijn om te schrijven. Ik had al eerder een psycholoog bedacht, dus het was makkelijk om haar weer erbij te halen. Om de gesprekken beter vorm te kunnen geven, ging ik praten met een psycholoog die gespecialiseerd is in misbruik. Dat heeft me erg geholpen.

Het was een heftig boek om te schrijven, maar ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. Ik vind het een belangrijk onderwerp en ik hoop dat veel meisjes er iets aan zullen hebben. Want misbruik is nooit goed te praten!

gertrudjetten.nl