Marjolein Snoeij

Marjolein: ‘Duizend wensen… Een paar jaar geleden ben ik getrouwd met een heel leuke jongen. Ik vertelde die jongen dat ik een wens had: ik wilde graag gaan tekenen en schrijven. Hij zei toen: als je dat echt wilt, moet je het gewoon proberen. Alleen werkte ik op een leuke school met lieve kinderen.. Dan is het toch best moeilijk om weg te gaan! Ik besloot aan het einde van het schooljaar te stoppen, rond dezelfde tijd dat ik trouwde. Zo konden de kinderen nog wel allemaal naar het gemeentehuis komen. Vlak voordat de gemeenteambtenaar vroeg om de ringen, gingen de ringen in een doosje rond door de zaal. Alle kinderen mochten ze even vast houden en iets wensen voor het bruidspaar.

Ik weet niet wat ze hebben gewenst. Als je het vraagt komt het misschien niet uit, toch? Maar op de foto’s zie je de kinderen soms met hun ogen dicht zitten. De kinderen wisten dat ik graag een boekje wilde uitgeven, dus heel misschien komt het wel door al die wensen, dat  mijn eerste boek uiteindelijk bij Kluitman terecht kwam.’

Waarom schrijft Marjolein over dyslexie? Deze vraag werd in ons gastenboek gesteld door Willemeijn. Het antwoord kwam al snel:
‘Wat een goede vraag! Ik kwam op dyslexie omdat ik veel kinderen in de klas heb gehad met dyslexie (want ik ben ook juf). Vaak vinden kinderen het in eerste instantie heel vervelend dat ze dyslexie ”hebben”. Terwijl het natuurlijk niemand zijn schuld is, het gaat gewoon iets anders in je hoofd met woorden en spelling en daarom moet je heel veel oefenen. Het is goed om er veel over te praten in de klas en er boekjes over voor te lezen of zelf te lezen. Zo snapt iedereen in de klas waarom een kind met dyslexie iets langzamer leest of andere lessen maakt. Maar dan moeten die boeken over dyslexie natuurlijk wel leuk zijn! Geen saaie informatie. Daarom wilde ik graag een hoofdfiguur ‘maken’ die dyslexie zou hebben. En een boekje met een echt leuk verhaal! Ook is het fijn dat Heksie best trots is op haar dyslexie. Ze is een beetje anders dan de andere heksen en voelt zich daardoor echt bijzonder. En ik vind kinderen die zo hun best doen op spelling ook bijzonder, echte doorzetters!

Weetjes over Marjolein Snoeij…

  • Geboortejaar: 1976
  • Getrouwd/kinderen: Wel getrouwd, nog geen kinderen.
  • Werk: Gelukkig kan ik schrijven en ”juf-zijn” nu goed combineren. Ik werk de helft van de week in groep 1-2 en groep 6. Dat is heel gezellig met de kinderen en het team. Op mijn vrije dagen schrijf ik met enorm veel plezier voor Kluitman.
  • Broers of zussen: Eén lieve grote zus.
  • Lievelingseten: Pannenkoeken (liefst een keer per week, mjammie).
  • Huisdieren: Helaas, allergisch. Toen ik klein was vond ik dat heel erg. Ik had op de basisschool een wandelende tak ‘Goofy’ en een vis ‘Streepie’, maar wilde natuurlijk eigenlijk een hond. Nu hebben we gelukkig ‘tuindieren’: de kat van de bovenbuurman (echt een heel leuk beestje) en een egeltje. Voor dat egeltje hebben we ook een houtwal gemaakt, maar daar ligt die kat meestal in. 🙂
  • Ik houd van: Schrijven met mijn laptopje in de tuin, toneelstukjes en grapjes maken met de kinderen in de klas, barbecuen met vrienden, naar Portugal op vakantie gaan, zwemmen, bioscoopfilms, wandelen, enz…
  • Toen ik kind was hoopte ik: Dat ik toverkracht zou hebben. Ik hoopte dat ik op een dag zou merken dat ik anders was. Dat ik kon praten met dieren of vliegen. Vliegen heb ik ook echt geprobeerd. Ik was toen zes jaar. Ik droomde dat ik van de trap af kon vliegen. Die morgen sprong ik echt van de trap. Bleek de trap behoorlijk hard te zijn. Ik had een groot gat in mijn hoofd.
  • Ik schrijf omdat: Ik het zo bijzonder vind dat je met je eigen gedachten een nieuwe wereld kan maken. Een wereld die natuurlijk moet kloppen in het verhaal, maar totaal anders mag zijn dan de onze. Bovendien hebben verschillende mensen me laten zien hoe mooi schrijven is.
  • Ik heb een hekel aan: Pesten (heel gemeen) en zuurkool (heel vies).
  • Mijn wens? Nog veel meer avonturen van Heksie natuurlijk!