Gary Paulsen

Gary Paulsen werd in 1939 geboren in Minneapolis (Minnesota, USA). Hij had geen plezierige jeugd. Zijn ouders waren allebei verslaafd aan drank en al op jonge leeftijd liep hij enkele malen van huis weg. Op een keer ging hij een bibliotheek in om te schuilen voor het koude weer. De bibliothecaresse bood hem een lenerspas aan. Hij was zo blij iets van iemand te krijgen dat hij de pas gretig aannam. De medewerkster gaf hem ook een boek mee en beloofde hem dat hij er meer zou krijgen zodra hij dat exemplaar uit had. Later zou Paulsen zeggen dat deze vrouw zijn leven heeft gered. Al snel was hij aan boeken verslaafd, omdat hij, door te lezen, zich in een andere wereld waande. Op school vond hij lezen het leukste vak. Voor de rest had hij een hekel aan alle andere vakken!

Eenmaal volwassen werkte Paulsen onder meer bij een reclamebureau, in het leger als elektro-technisch ingenieur, op een boerderij, als soldaat, als redacteur bij een tijdschrift, als acteur/zanger en als vrachtwagenchauffeur. Daarnaast handelde hij enige tijd in bevers en zeilde de Indische Oceaan over. Zijn eerste boek verscheen in 1968 en zijn tweede in 1969. Daarna was het een tijd stil rond Gary Paulsen. Hij raakte aan de drank, maar in 1973 lukte het hem om daarmee te stoppen. In de jaren tachtig deed Paulsen twee keer mee aan de Iditarod, een hondenrace over meer dan duizend mijl (ongeveer 1600 km) door de bossen, bergen en over de ijsvlaktes van Alaska. De race begint in Anchorage, aan de zuidkust van Alaska, en eindigt in het noordwesten van deze zeer grote staat, in Nome.

Met deze wedstrijd wordt herdacht hoe een aantal koeriers met hondensleeën in 1925 medicijnen brachten naar Nome, waar een epidemie van difterie was uitgebroken. Paulsen voltooide zijn eerste race, maar moest bij zijn tweede race opgeven. Het deelnemen aan de race heeft zijn leven echter sterk beïnvloed. Paulsen werd zich bewust van de hechte band die tussen mens en hond kan ontstaan en dat alleen door een perfecte samenwerking en een enorm doorzettingsvermogen van mens en dier een race als de Iditarod kan worden voltooid. Paulsen meent dat je moet schrijven over dingen die je hebt meegemaakt. Zo zijn veel van zijn personages gebaseerd op mensen die hij kent. Paulsen schrijft optimistische en realistische boeken en vindt dat een boek zo geschreven moet zijn dat je er iets van opsteekt.

Zijn boeken ademen sterk de sfeer uit van één-zijn met de natuur en hebben een zekere moraal, zonder belerend te worden. Verder is hij van mening dat schrijvers kinderen de waarheid moeten vertellen om ze zo voor te bereiden op het ‘echte’ leven. Gary Paulsens boeken worden door lezers van elke leeftijd gelezen. Toch richt hij zich voornamelijk op de jeugd. Hij is erg begaan met het lot van de natuur en dat van jonge mensen. Zijn hoop is gevestigd op de jeugd. Volgens Paulsen is de mens passief, lui en dom geweest en heeft het menselijk ras er alles aan gedaan om zichzelf te vernietigen. ‘Als er enige hoop is voor de toekomst’, zo meent Gary Paulsen, ‘dan moet dat van de jongeren komen. Niet van de volwassenen.’

Het eerste boek van Paulsen dat verscheen was Some birds don’t fly, daarna Mr. Tucker.  Paulsens doorbraak als schrijver kwam in 1986 toen zijn boekDogsong een Silver Newbery Honor-prijs kreeg, een boekenprijs in Amerika, die vergelijkbaar is met de Nederlandse Zilveren Griffel. In 1988 kreeg hij dezelfde prijs voor Neergestort (oorspronkelijke titel: Hatchet). In 1990 kreeg Paulsen zijn derde Newbery Honor Book-prijs voor The Winter Room. Zelf vindt PaulsenClabbered Dirt, Sweet grass en Dogsong de beste boeken die hij geschreven heeft.

Gary Paulsen leest graag boeken over historische gebeurtenissen. Zijn lievelingsboek is Moby Dick van Herman Melville. Op de vraag wie hij nog graag een keer zou willen ontmoeten gaf hij als antwoord Stephen Hawking. Dit vindt Paulsen een van de grootste geleerden van deze tijd. Hij is zeer onder de indruk van het verstand van die man.


Gary Paulsen Boeken Bekijk alle boeken